بنیادی صفحہ / چمشانک / مارشت …..غلام جان نواب 

مارشت …..غلام جان نواب 

آزمانکانی کتاب مارشت وھدے ءِ منی سنگت منا حال دات من یکبرے پکر ءُُ سوچ ءَ کپتاں کہ زاہر اِنت ڈاکٹر عبدالمالک بلوچ ئے زند ءِ گیشتریں بہر سیاسی مارشت ءُُ سسا ساچستی ءَ گوازتگ آئی ءِ نندگ، پادایگ گپ ءُُ تران مدام ہمے سرحال ءِ سر ا بوت ءَ راستی ءَ آزمانکی رنگ ءِ الم داشتگیں چون ءَ الم نہ اِنت۔ کہ ہشکیں عشق ءُُ عاشقی ءِ نام آزمانکاری اِنت بلکیں وتی سرزمین وتی چاگرد ءِ ھروڑیں جاور حال ردیں شریں چست ءُُ ایرانی بہر ءَ ہم آزمانک نبشتہ کنگ بیت وھد ے من مارشت ونت من ءَ تنہا چاگردی جیڑہ ءُُ گندگ نہ نیاتکاں چاپلوسی گوں ڈیھ ءَ دژمنی مال ءُُ مت ءِ حاترا سیاست کنگ دورنگی آدینکی ءَ ابید چاگردی ناانصافیاں دود ءُُ ربیدگ کور چم ءُُ بے واھگیں نہ دل سریں نہ دلکشیں مارشتانی درشاندات ہم گندگ بوت۔
ھوراستی ءَ ہم مئے زند مان ءِ بہر ءُُ ونڈ مئے کرد ہمے رنگیں جاورآنی شکار اَنت ڈاکٹر عبدالمالک بلوچ ءِ آزمانکانی راستی ءِ گیشتریں بہر سیاسی جیڑھانی بنیات اَت۔ بلئے لہتیں انچیں آزمانک تاں کہ چٹ سیاسی نیاتاں، چاگردی المی است انت چوشکہ نادراہی۔
من ءَ آ روچ شر یات اَنت کہ من تنہا بالی گراب ءَ سوار بوتوں کہ اناگہ یک ورنائے منی چم کپت انت ورنا اتک منی نزیک سیٹ ءَ گوں وتی ہمراہ نشت منی چم ورنا کپت اَنت گشئے منی ارواح جکس ایت من بے تاھیر بوتاں، پداچہ من آئی ءَ وتی زند مان ءِ بہرے زانت ہمائی شوھاز در کیت۔ بلے شہ من اے ارمان چنڈ چنڈ غزل غزل اَنت۔ دیمتر ا واجہ نبشتہ کن انت کہ شہ من زوت مارت کہ من وتی توم سورگھیں تن آپ ایں ڈگارئی دور دات۔ دیمترا شہ من ارمانی بیت ءُُ گشی من تنہا آئی ءِ مہر لمس بمرتیں تو منی مہرانی کلات پروشت ھورت ءُُ ھارت کت من ترا ہچ پہل نہ کناں۔
ڈاکٹر صاحب ارس شلنت ماں، دیدگاں، اے انچیں چاگرد کہ شازیہ ءِ کسان بالادی ءُُ ڈاکٹر مہراب ءِ مزن عمری ہم پرواہ نہ داریت، شازیہ وتی وابانی سالونک ءَ وتی کدیں دوست داریت۔ بلے آئی ءِ واھگانی ہچ بستار نہ بیت۔ آ وتی زند مان نہ گیگی ماریت ءُُ رسم ءُُ دوداں ڈوباریت۔ پدا گوں آئی ءِ ہمے گپاں شازیہ ءِ ارس، چہ دیدگاں شلاں بوتنت۔ چسکارگ جتائی ءُُ وتی ارس گوں ٹشو پیپر ءَ پہک کت انت۔ گوں لرزوکیں زبان ءَ گشت ءِ مہراب ءَ من سوتکگ دیمترا گشیت اوڈے بلوچ تو گوں وتی گندگیں رسماں باریں چنچو شازیہ برباد کنئے۔
پدا ڈاکٹر ءِ آزمانکانی تہا وشیں ندارگ کشی ہم مان پد درور آئی ءِ اے آزمانک ءِ تہا (اے شر ءَ کئے بجنت)
انسانی زند چو آسمانی جمبراں تچان اِنت گرندان انت گواران انت۔ چوزری چولاں پروشاں اِنت ءُُ بنداں اِنت۔ زند ءِ وشیں لزتا ءُُ تلیں مارشت ماریت اِنت شپ جاہ ءُُ روچ جاہ اِنت یک منزل ءَ سر بیت دومی ءَ چہ تو شگال بندیت۔ بلے ادا کہ ما نشتگیں اد ءَ زند اوشت ءِ آماچ اِنت۔ پد ا آئی ءِ آزمانک دگہ راہ ءُُ بندی ءَ سر کشت وتی دوداں ڈوباریت وتی نیزگاری ماریت پدا سرداری نظام ءُُ سیاست ءَ دور کناں آئی ءِ مارشت زمانگ ءَ گوں ہمے نیمگا اَت ڈاکٹر عبدالمالک بلوچ ءِ آزمانک ”حانی“
نوکیں دور زمانگ ءِ لوٹانی تہا اَنت۔ حانی فرسٹ ایر ا سر بوت گڈا آ گرکی تل ءُُ برفی ٹکرے اَت چہ شیرو ماہ ءَ ہم گیشتر اسپیت ات۔ حانی وش رنگی ءَ درستیں کالج جکس اِتگ اَت ہر کس کہ دیست گشیت آزمانی پری ءِ بلے حانی وتی شر نگی، بے سما لیکچر ہال ءُُ لائبریری وتی پٹ ءُُ پولی تاکانی تہا شپ ءُُ روچ گلائش اَت۔ آئی ءَ گوں منیرءَ انچیں گپ ءُُ تران ءِ بنگیج کُت اَت کہ استاد حیران تاں۔ آوت ءَ انگلش فرنچ، لاطینی، فارسی، یونانی، لبزانک، فلسفہ شوھاز کنگ ءَ اَت عبدالمالک ءِ آزمانک مردماں علم ءُُ زانت ءِ واھگ ءَ پیش دارگ اِنت یک سکیں یک آجوئیءِ شریں باندات نیمگا شریں باگ ءِ پیش دارگ ءَ انت۔
حانی ءَ درائینت من وتی زند ءِ شوھاز ءَ فلسفہ ءُُ لبزانک ءِ زر ءَ وت ءَ درائیں ہرچ لال یا قوت ءِ منی دست ءَ کپیت۔ من آہاں چار تپاس کنیں منی زند ءِ لوٹ ہمیش انت من تنہا بوانیں ءُُ نبشتہ بکنیں۔ پدا حانی ءُُ مرید ءِ گپ ءُُ تراں مدام بوت اَنت۔
مرید یک سرمستیں ورناے اَت آئی ءِ زند ءِ لیکہ ءُُ مکسد ہم وتی شوھاز اَت۔ آئی ہم وتی شوھاز لبزانک ءُُ فلسفہ بنگیج کتگ اَت وھدے آئی ءَ حانی نبشتانک ونت اَت آئی مدام ماریت کہ حانی ءِ نبشتانکانی وانگ ءَ آئی ء ِ زر دءَ ایمنی رسیت۔ ابید حانی گندگ آئی ءِ عاشق جوڑ بوت۔
راستی عبدالمالک ءِ مارشتانی تہا انچیں زندگیں انسان ءِ روح مان اِنت کہ گُشے آزمانک مارشت ہمے پڑءَ وت ھور انت گوں۔ چو کہ ڈاکٹر صاحب گشیت من کسان بوتگ اوں وتی برات ءُُ کریم دشتی، عیسیٰ قومی ہم دیوان بوتگ اوں۔
راستی اے گشان اگاں عبدالمالک ءَ لبزانک ءُُ شاعری تہا وت ءَ ندر کتیں مرچی بلوچستان ءِ مزن نامیں شاعرانی رم ءَ آھور بوتگ اَت، چیا کہ آئی ءَ بس مارتگ آئی ءِ تہا حب ناکی بوت ءُُ آئی ءِ بدن ءِ تہا کسہ ءُُ آزمانک اتک اَنت گار بوتگ اَنت آئی ءَ نبشتہ نہ کتاں۔ آئی ءِ کر ءَ درشان کنگ ءِ واستہ وھد نہ بوت چیاکہ آئی ءِ حیال ءُُ دلگوش گوں سیاست ءَ بوتگ ءُُ سیاست، ادب ءُُ شاعری ءِ تہا مزنیں تپاوت است انت۔ ادب ءُُ شاعری چہ سیاست ءَ دیما تر اِنت بلے سیاست ءِ کنگ ءِ واستا ادب ءِ الم ءَ کردار بیت۔ یک ادیب ءِ کر ءَ انچیں لبزانی حزانہ ءِ است کہ عام لیڈر ءِ کرءَ نہ بیت بلے من گشاں اگاں ڈاکٹر صاحب اے پڑ ا بور تاچنی بکنت۔
الم ءَ باج بارت ایشی مستریں سوب ایش بیت کہ آئی ءِ کتاباں ادارہ چھاپ کن انت اگاں مہ کن انت۔ ڈاکٹر ءَ گرانیں گپ ءِ نہ اِنت۔ آئی ءَ زر است وتی کتاباں شنگ کرت کنت۔ دومی گپ ایش انت کہ آذاتی حوالہ ءَ نہ کنت کہ آئی ءَ پہ کتاب ءَ زر نہ دئینت کہ دومی کتاب نبشتہ بکن انت۔ بلوچستان اکیڈیمی آف سائنسز اینڈ ریسرچ آئی ءِ کتاباں شنگ کن انت۔ اگاں اے آئی ءِ اولی جہد اِنت اگاں دیمترا وتی گاماں ترندبکنت آئی ءِ تہا مزنیں بودناکی است انت۔ آئی ءِ دیما بازیں زند ماں گوستگ ات۔ پد ا مرچی دنیائی بِل مئے ہر شہر ءُُ میتگ انچیں کسہ سر کشان اِنت کہ مردم نبشتہ کنگ ءَ دمبرانت کٹگ نہ زان انت۔ لبزانک ءُُ شاعری وت سریں پوتاری ھم نہ انت۔ تئی زند مانیں دیمروی کتگیں ہزاراں در پچ بیت ترا سکیں برسیت مرچی لبزانک ءِ برکت ءَ ردیں چاگرد ءِ سروپرون کہ ردی نیمگا روگ ءَ انت۔ آہاں شریں باہندات نیمگا دیم گور کنگی اَنت۔ چارگ ءُُ ٹاسگ بہ بیت کہ مئے لبزانک ءُُ شاعری ءِ دروشم چون اِت۔
لبزانک ءُُ شاعری دیمری کنگ ءَ انت یا راج تاوان بار کنگ ءَ انت۔ انچو ڈاکٹر عبدالمالک لہتیں آزمانک بندات سیاست کنوکیں مردمانی نیمگا انت بازیں مردم سرپد ھم وت نہ ات۔آئی ءِ اشارہ گوں ما اِنت بلے آئی ءَ آزمانکی رنگ آہور انت۔
پدا بازیں آزمانک انچیں ہم است انت کہ سیاست ءِ بندات انت۔ چوشکہ شپک ءِ نماسگ، غدار، اے راج ءِ دوا ہمیش انت، مرد گوں وت ءَ دروگ بندیت، اے شر ءَ کئے بجنت، بگش نواب، دگہ لہتیں آزمانک اے ہم زند ماں ءِ بہر انت۔ اے ہم مئے چاگرد ءِ تہا ارزش دار اَنت۔ بلے بازیں مردم ایشاں پلنڈی سرپد بیت، چیاکہ عبدالمالک بلوچ وت پارٹی ئی تعلق داریت سیاست کنت وتی سیاست ءَ دیما برگ لوٹیت۔ اگاں آئی ءِ پلنڈی اِنت آ رد گشیت باھدات کس ءِ دل نیست ءَ بگشی اے کارست نیست اَنت اے چونیں ءَ چوہ دیم ءَ اتگ انت۔ آ کجام سوب انت کہ ردیں مردم آئر ءَ کشونی کن انت۔ مئے راج ءِ لوٹ ایت؟ مئے جندئے نزوری انت؟ مارا پہ زر ءُُ مال ءَ ھڑک اِنت، مئے کر ءَ نظریاتی سیاست نیست انت، ما وتی راج ءِ جیڑھاں سرپد نہ ایں، ما وت انچیں بوجی ءَ سواریں کہ آئی ءِ تہا وڑ وڑیں حیال ءِ مردم انت۔
ہما جاگہ وتی مطلب ءَ گندیت گوں ہمائی ءَ روت؟ …… انچو کہ سرکار کہ سرکار ءِ دل بلوٹیت ہما ئی ءَ کاریت اے نہ انت کہ مئے چاگرد ءِ تہا کسے ردیاں چہ پاک انت۔ گڈی سراگوں عبدالمالک ءَ دست بندی کناں کہ اگاں لبزانک ءَ دیمروئی دئیگ لوٹیت ءِ وتی مار شتاں نوکیں دروشمے ءِ بدانت۔ اُمیت اِنت آئی دیمترے گام گیج چدو شر تر بیت۔

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*