بنیادی صفحہ / آزمانک / پیسبک ءِ مہلنج…..عبدالستار پردلی کابل

پیسبک ءِ مہلنج…..عبدالستار پردلی کابل

وھدیکہ انٹر نیٹ دراَت ءُُ پیسبک جوڑ بوت۔ مہلوک کمپیوٹر ءُُ موبائل آں کارمرز کنگ ھیل کرت انت، سری ایش کہ ہما دور ءُُ باریگ ءَ کسانیں زھگ ءُُ ورناہانی مشغولی ءِ ات۔
درا گوں ایشی دزگٹ بوت انت، منی دل ھم پیراں سری ءَ تلوست کہ انٹر نیٹ ءُُ پیسبک ءِ کارمرز کنگا ھیل بکنیں ہما دپتر ءَ کہ من کار کنگا اَتن لہتیں ورنا زانشجا ہ ءَ وانگ ھلاس کرتگ ات پدا آ زمایگی دیگ سوب مند بوت انت کہ آ مئے دپترا پہ وت کار ءُُ روزگارے پیدا بکن انت۔
لہتیں روچ ایشانی کار ءُُ کرد ءَ چمانی چیر ءَ سیل کرت تنکہ آ سرپد مہ بنت کہ من چہ پلانے داریں۔ تنکہ آھانی خو ءُُ عادت ءَ جوانی ءَ بزانیں ھپتگ ءِ گوست کہ دیستین کہ بابا اے سرپد ءُُ وانندگیں ورنا انت کہ لوٹ انت کہ کاربکن انت۔ یک روچے منا منی دپتر ءِ مستر لوٹ اِت کہ من دپترے تہا پترت شماورناہاں یکے دپتر ءِ مستر ءَ گوں نشتگ۔ مئے کماش ءَ آئی ءَ را گوں من درستی راستی کرت۔ من پکر کرت بوت کنت کہ شہ مں ردی ءِ بوتگ اے ورنا منی خلاف ءَ دپتر ءِ کماش ءَ گلگ ءِ کرتگ۔ دپتر ءِ کماش ءَ گشت شر بوت آتے۔ اے ورنا مئے شمے دپتر اتگ انت کہ اے مئے شمے دزکمک انت۔ اے ورنا ءِ نام مہران انت۔
یونیورسٹی ءِ وانگ ھلاس کرتگ مئے شمے کاراں سرپد نہ انت نہ زان انت منی شہ تہ ہمے واھشت انت کہ ایشی ءَ وتی دست ءِ چیر بگر ءُُ برودیں۔
من کماش ءِ گپ کبول کرت ءُُ مہران ءَ زرت وتی دپتر ءَ ات ءُُ میران ءَ گُشتں سیل بکں ورنا من بدل ءَ ابید ترا چیزے ھیل نہ دیں گڑا تہ منا انٹر نیٹ پیسبک ءُُ انٹر نیٹ ءَ کارمرز کنگ ءَ ھیل بدے ہر چنکس اے کار زوت بیت کنت منا کول انت کہ من ترا اے دپتر ءِ درستیں کاراں یات بدیں۔
مہراں منی ھیل دیوک بوت آئی ءَ کمپیوٹر پچ کرت ءُُ منا گشت کہ پیش ءَ مردم گوگل ءِ تہا پتریت اودا نبشتہ کنت یا ھو میل شہ آئی ءَ پد سرچ ءَ کلک کنت ایش انت بچار کہ یا ھو پچ بوت۔ من پہ وت ای میل ایڈریس پچ کرتن ءُُ شہ آئی ءَ رند پُیسبک اکاؤنٹ ءِ واھند بوتن۔
منی دپتر ءِ کار صہب ءِ ہشت ءَ شروع بوت تاں دیگرے نماز ھلاس کرت۔ انٹر نیٹ ءِ سوب ءَ من نوکیں چیزآنی ھیل گرگ ءَ گلائش ءُُ شوکی بوتں منی دل نہ لوٹت کہ گس ءَ بریں صہب ءَ مالو من شہ گِس ءَ درکپت ءُُ دپتر ءَ رادگ بوتن۔
منی لوگ بانک مہدیم مروچی شہ من سوج کرت۔ مردک تاں زی نا وخت شہ گس در بوت، مروچی چہ بوت کہ مالو بید چہ ناشتہ سر گپتگے؟
نیموں کرت ءُُ گشتں کہ منی صدر ءَ سوگہ کرتگ کہ کار باز انت ءُُ ماں شما پیش کپتگ انت۔ سہب ءَ مالہ بیا ایت ءُُ دیگر ءَ پیش بروایت۔
لوگ بانک سرپد نہ ات کہ من گوں نوکیں ٹیکنالوجیءَ سر ءُُ کاری ودی کرتگ۔ من صہب ءَ دپتر ءَ ریں کارے پکر ءَ نہ اوں پیسبک ءَ بازیں فرینڈ ءُُ سنگت ودی کرتگ۔ گوں ایشاں دروگ ءُُ راستی یک دومی ءَ نبشہ کں انت۔
شش ماہ انت کہ من پیسبک اکاؤنٹ ءِ واھندوں ہرروچ وتی پیسبک ءِ دپ ءَ پچ کرتن کہ پرینڈ ریکوسٹ داریں منا تاکت نہ بوت بس زوت پچ کرتن منی چم کپت کہ جوانیں کاڑے پوٹو دیمے لچتگ ءُُ واھشت داریت کہ ماں پیسبک ءَ پرینڈے بیں گوں پوٹو ءِ چارگ ءَ منی دل دست ءَ چہ شُت یک دل نہ ھزار دل برت من ھم وار نہ داتن زوت اوکرت۔ من دل ءَ شور کرت انوں تئی وارانت اے پیراں سری ءَ چُشیں ھورے ءَ حُدا شہ غیب ءَ پرتءَ رسینت انچیں کاڑھے ات گیر ات کہ آ بیا ءُُ سیل بکن اللہ دنت چو دنت ویل ءِ مہ کن کہ چہ تئی دست ءَ مہ روت۔ درائیں روچ منی پگر ءُُ ھوش ءِ دیما پیسبک ات۔ کترہ کترہ میسجانی گدام ءَ سیل کنیں دیست کہ میسج ءُُ کلہو رست۔
چٹ گنوک بوتن سار نداشتن منی ھوش منی سرا نہ ات وتی سنگتانی حبراں گوش نہ داشت آ حبکہ ءُُ حیران اتنت کہ ایشی ءَ چہ بوت۔ منی اے حال منی دپترے کماش ءَ رست۔
من وتی دپتر ءَ نشتگ ات چپڑاسی ات ءُُ گشت کہ ترا کماش لوٹگ ءَ انت من وتی دپتر ءَ پاد بوتن ءُُ کماش ءِ دپترا شُتن۔ سلام ءُُ درا بات ءَ پد کماش ءَ منا گشت بہ نند من نشت جاہ بجا بوت آئی ءَ کراری ءَ منا سوج کرت کجام سکیں ڈوک نہ وارتگ؟ گس ءَ مسئلہ ءُُ جنجالے نہ دارے؟
من نہ زانت کہ شہ منی حالت ءَ سہی ءُُ سرپد انت من آئی ءَ را پسو دات ہچ حبرے نہ انت۔ ہمے وھد ءَ کہ آئی ءَ گپ کرت منی پکر ءَ پیسبک ءَ ات۔ بلکن منی گونڈیں میسج دیم داتگ ات۔
ھاوند زانت منی دل ہمے کتر ہ کہ صدر ءِ کر ءَ نشتگ بزاں منی سرا سالے گوست پیالہ کاپی گولم کرتءُُ رند ءَ صدر ءَ چہ اجازت گپت ءُُ دربوتں مروچی ہچ کارنہ کرت پیسبک ءَ مشغول اتن منی سوبیں سنگت ءَ صدر ءَ منی پاشیں حال داتگ ات آ وتی سیٹ ءِ سرا نشت ءُُ منا سوج کرت۔
کماش ءَ ترا چہ گشت گرانیں کارے منی لڑا بست ءُُ گشت جوھریں پروگرامان سرا زوت تچکیں نبشتانکے جوڑ بکں اوزرہ لوٹیں من باھدنت انٹر نیٹ ءَ سرچ بکنیں ءُُ ھامگیں مواد ودی کنیں ءُُ پرنٹاں در کنیں کہ شپی لوگ ءَ ھمیش بکنیں ایشی ءَ رد دات پدا گوں پیسبک ءَ مشغول بوت دیست کہ میسجز ءَ منی کلہو ءِ پسو داتگ۔
انوں لہتیں نوکیں بازل لوچیں پوٹو ھوار انت کہ آھانی گور تاں میاں ءُُ سریں درا انت راہ دات زوت وتی کمپیوٹر ے دیما دگہ سوتی دور دات تنکہ کسے چم مہ کپیت ءُُ اے پوٹواں بگند ایت۔
من ھور ت ھورت ءَ عکس آں چارت پدا دل نہ سددل سری آ شک بوتن روچ ءِ تہا دوسے وار اے کاڑ کہ من ہا ولو گوشینی پوٹو کشت منا دیم دات۔
مئے نادیستگانی دوستی چھٹی ءُُ پیگامانی دیم دیگ نزینک سالے موند کرت۔ منی دل ءِ واھگ ات کہ شہ نزدیک ءَ آئی ءَ گند ءُُ نندے بکنیں پرائی کلوے دیم داتن۔ باریں کدی من گوں وتی مہدیم دروشم ءِ چارگا پہ وتی ارمان ءَ برسیں آئی کلورست ءُُ نیموں کرت کہ منی یونیورسٹی ءِ گڈی ایں سمسٹرانت ءُُ من گوں وتی وانگ ءَ سک دزگٹ او اگں یک سری ماں شما یک دومی ءَ دیست گڈا منی دل شہ سبک ءَ سیابیت۔ ہمے لہتیں ماہ انتظار بکں حدا ترا صبر بدنت۔
بلے کئے ءَ گشے منی دل نہ مرینت من ھر روچ گوں اسپتیں ریش شوتن زانشجاہ ءِ دپ ءَ اوشتاتن کہ بلکیں وتی مہلنج بگندیں پوٹو ءِ سوب ءَ آئی ءَ راپج بیاریں تاں دیر ءَ اوشتا ت تنکہ گوں پھلی گنڈلگی ودار منی سرا تنک تماشامہ بیت۔ زیبا ءُُ جوانیں جنک درا بوتنت من گشت ہمیش انت بازیں انتظار ءَ پد گوں ہشکیں لنٹاں ءَ وا تر بوتن ءُُ لوگ ءَ شت منی وش بختی ایش انت کہ من کار جاہ ءُُ زانشجاہ کینک بہ کینک اتنت۔
لوگ ءَ شُت شہ نان ورگ ءَ چٹ کپتوں، نیمون کرتں زھگاں ترپاں داتن کہ من صہب تاں بیگاہ دپترا کارکنیں بلے لوگ ءَ ریں وترا ژند ءُُ بند شان نہ دئیں کہ من دپترا کار سک باز انت کہ لنکہ ے نان پہ زھگاں سہر ءُُ تہل انت۔ من سئے زھگ داریں کہ آ ہم سروک ءُُ نیم سروک انت۔ مستریں ءِ نام حمل انت۔ من ءَ اے نوکیں عشق چوش گمرہ ءُُ راہ ءَ چہ بیرہ کرتگ کہ بیا ءُُ سیل بکں، ضرورت بوت من وھدے شہ لوگ ءَ در بوت وھدیکہ پدا بر گشتن گِس ءِ دپ ءَ استیں پہ وتی گوش ءَ اُوشکتن کہ حمل وتی ماس ءَ سوج کنت۔ بہرے منی پِس پرچے دگہ وڑا بوتگ، گشے کسے چمے کرتگ، تہ نہ گشے اے ہما پیش ءِ مردم انت اے چٹ دگہ وڑ بوتگ۔ ویلا نیمونے پٹت دیر انت کہ مارا سبق ءُُ اسکول ءِ وانگ ءَ مدت ءُُ کمک نہ کنت وھدے چہ دپتر ءَ کیت انچو ژند ءُُ بند انت۔ گشے شپ ءُُ روچ بیل ءُُ کُلنگ جتگ۔
آئی ءِ ماس ماہکان گشیت کرار کرار ءَ گپ بکں نوں دم برتگ مئے شمے حبر ءَ گوش نہ داریت۔ ماس جان من وت حبکہ اوں کہ آ دیمے مردم نہ انت پیش ءَ مدام دپ ءِ بچکندگ ءُُ پرہندگ بوتگ۔ چون زوت بدل بوت منی دل منا بدیں گواہی دنت کہ دپتر ءَ گوں دگرے ءَ تعلق ودی کرتگ۔ شپ ءَ وپتیں واب نیات سجیں شپ ءَ گوں استارانی سیل کنگ ءَ گوازینت۔ صہب ءَ کہ دپترا شُتن گوں وتی دل ءَ شور ءُُ صلاح کرت کہ بریں ہاولو ءَ بگندیں آ رازی بوت من رسانک ءِ پہ ہاولو ءَ دیم دات ءُُ بہرے کاگد نبشتہ کرت کہ لوٹیں گوں ترا سور ءُُ آروس بکنیں۔ من لوٹین ترا نزدیک ءَ چہ بگندیں ماں شما وتی آؤکیں زند ءِ باروا صلاح ءُُ سوج بکناں۔ من باز واھگدار وں کہ ترا زوت بگندیں منی چم تئی گندگ ءَ پر نور بنت۔ وش نودباں کہ ماں ھوریں وتی زند ءِ باروا گپ ءُُ تران بکناں۔ شہ ہاولو ءَ سر ءُُ سوج نہ بوت۔ من دل ءَ مارت انچو مہ بیت کہ چہ من زار انت دلگران بوتگ من گوں د لءَ جھیڈت کہ تہ ہاولو کہ چماں نہ دیستگ چوں سری دل پرینتگ؟ من دل ءَ پکر کرت انچو مہ بیت کہ آ اے دگرے عکس ءُُ پوٹواں پمن دیم داتگ۔ شپ ءُُ روچ سال بوت انت ءُُ سکی ءَ گوست انت۔
باندا رسانکی لیبو، دو نوکیں عکساں گوں رست عکسانی تہا ہاولو لوچ گودانی مونڈ ءُُ گوٹرے دیم ءِ منی ھوش ءَ ات۔ بی بی مہلنج رسانکی ءِ تہا نبشتہ کرتگ ات باز شر انت زوتاں ما شما باھد انت آروس بکناں زی تئی کاگد ءُُ چھٹی منا رست من کمو شہ راہ ءَ چھوٹ شُتن گشتن کہ ماں لوٹیں وتی سوری دیوان ءَ ہمدا بگریں آتگ گوں شما حال ءُُ حبر بکنیں من منیجر ءَ سوج کرت۔ مراد بات ایت گڈا کدیں وتی پلان دارت؟
ہمے زوتاں ھپتگے رند نوکیں تشکر باز جوان انت ہمے روچ پہ شما ایذروکنین اے دیوان ءَ چنکس مردم بہر زورانت۔ من گشت کہ یک ھزار ءُُ دو صد ءُُ پنجاہ مردم، منی حیال ءَ ہزار مردم شمے نیمگا ءُُ دو صد پنجاہ منی نیمگا منیجر وتی مینو پیش داشت۔ یک مردم ءِ ورگ ءِ نہر ءُُ بہا دو سد ءُُ پنجاہ ءَ بگراں ھزار کلدار اوگانی انت۔
من پکر کرت کہ نہ باز ارزان بہ بیت ءُُ نا باز گراں مہانجینءَ بہ بیت شر انت۔ تنکہ من وامدار مہ باں۔
درا زر پانزدہ لکھ سی ھزار اوگانی بنت مہربانی بکں مئے شمے گند ءُُ نند ءَ چہ پیش ہمے زراں بہ منی بینک اکاؤنٹ ءَ ٹرانسپر بکں من ءُُ تہ وترا باز نہ گندیں تئی مہلنج ہاولو۔
پانزدہ لکھ ءُُ سی ھزار مزنیں زرے انت من تنے وھدی لکھ کلدار ھم حساب نہ کرتگ۔ گوں اے جاور ءَ چون بیت ہاولو گوں وتی ہپوک ءَ یک گِس ءِ تہا نہ داریت الم ءَ جتا ایں لوگ ءِ لوٹیت، جیز، سہر ءُُ سات اے درا چہ کجا بنت؟ پوٹواں چارت ءُُ وت ءَ ژونک ژونگ اَت۔ اگہ وتی سہر ءُُ طلحہ بلوٹیت من دئیں بلے پدے تژن ءُُ شگاناں مئے بلوچ قبول نہ کں انت۔
بوت کنت پانزدہ لکھ ایشک ءُُ اشک ءَ زر دست بہ کپیت بلوچ رسیلوران ءِ ھرچ ءَ ھوار گوں آروس ءِ دومی حرچیاں لکھ پر آئی مانیت گوں اے زرانی جتا ایں اپارٹمنٹ ھم گپت نہ کنت۔ من وتی دل ءِ گپ ءَ کس ءَ گوں نہ کرتں حبکہ ءُُ حیراں اتن کہ چون بکنیں اگں منی زندے شریدار سرپد بہ بیت گڑا منی لوگ محشر جوڑ بیت۔ بلا پرے ہرچی کہ بیت بلے کہ بیت، انوں سکی ءُُ سوری اتگ باھد انت وتی رنگ ءَ تازہ بگریں مروچی چیز پہ بہا انت وا ویلا پہ باندا۔
وھدے ملامتی ءَ دل ءَ بڈءُُ ٹیوکنیں آ وھد ءَ وترا ملامت زانیں اگں کارندھے مہ بوتین اگں درآمدے گوں من ڈک مہ وارتیں گوں نوکیں علم ءُُ ٹیکنالوجی منی سر مہ کپتیں من شر نوکیں ٹیکنالوجی ءِ اروزاراں زبہر بوتیں ءُُ ھیل مہ کرتیں گڈا اے سکی ءُُ سوری آں دیم پہ دیم نہ بوتن۔
درستیں دنیا ءِ سکی سوری پگر ءُُ ذکر منا رست انت شپ ءُُ روچ من واب نہ شتن ھر کس منی باروا ءَ دیست منی رنگ زرد گشت ات چو زردیں مرھگ ءِ وڑا۔

بلے وترا تسلی دات کہ عشق ءَ شہ گہتریں دنیا نیست ری مجن دل ءَ مزن بکں دست منی کیتو ءِ تہا پترت وت مہلنج ءِ عکس ءُُ فوٹو گشت سیل کنگ ءَ لگت ھورکیں کیتو ءَ سیل کرت دل نہ بوت وھدیکہ منی چم بہ مہلنج ءِ عکس ءِ سہریں لنٹاں کپت منی دنیا ءِ گم گار بوت انت۔ پدا بزگیں مہدیم ءِ حیال ءَ کپتن کہ موٹو ھچ حبرے سہی ءُُ سرپد نہ انت کہ باندا چے بوھگا انت۔ وش وش ءَ زندگی کنت وتی سئے زھگ ءُُ چکانی پگر ءِ تہ انت۔ منی دل پہ آئی ءَ باز سوت۔
من انوں بُرزیں سُنٹ ءِ سرا اتن کہ دیما روگ گہتر داریت پدا روگ ءُُ برگشت نہ داریت۔ شہ بازیں جیڑھ پہ گوں دل ءَ فیصلہ کرت ہرچی کہ بوتگ بادا بادمھدیم ءَ شر اے حبرءَ معلوم کنیں۔
من ہمے حیالانی آشوبی تہا اتن کہ مھدیم توار منا اگاہ کرت مردک چو کہ تئی آپی گراب گوادر ءِ بندن ءِ کر ءَ نہ رستگ ءُُ غرق بوتگ؟ شہ وت ءَ معلومدارے کہ روچے نمیروچ انت ہر روچ گوربام ءَ پاداتگ دپتر شتگ مروچی تنے وھدی نشتگ آئی ءَ پسودات۔
ایش انت نوں سرگریں کمو دپترے کارآنی سرا چرت جنگا اِتاے بی او بال ات نہ منی دیم پہ دیما زان جت شہ منی کپونج ءَ چک ءِ گپت ءُُ گشت۔
تہ بُگش چہ حبر انت من ترا الم ءَ صلاح دیں من شرتہ چیزے چیر داتگ کہ تہ چہ من چیر دائے۔
من درا کسہ شہ اول ءَ بگرتاں آخر ءَ آئی حاترا کرت منی سرجال ات چم نہ داشت کہ آئی دیم ءَ سیل کنیں۔ یکے وھدے من سیل کرت، چماں برز کرت۔ تہ مہدیم کپتگ ءُُ دپ ءِ گجءَ پر انت، منی مستریں زھگ وانگجاہ ءَ شُتگ ات کستریں پہ منی مدت ءَ مھدیم ءَ جولاں کرت گس ءِ تہا پترینت ءُُ بوپ ءِ سرا واپینت۔
من زوت دارو شربت گِس ءَ است ات آئی دپ ءَ پہ زور پچ کرت یک بگرے آئرءَ داتن۔
دیر ءَ پد دیستیں کہ چمے پچ بوت انت منی زند ءِ اولی جنجال ءُُ تالی ہمدا چہ شروع بوت۔ گٹ ءُُ نُک ھشک اتنت گپ دپ ءَ نیات زبان یاری نہ کرت۔ سرجال انت چو گنگ ءِ وڑا نشت۔ دیر ءَ پد دیست کہ آ کمو گہتر انت منی دل جم بوت۔ بیتوار شہ وتی نپاد ءَ پاد ات ءُُ گس ءَ چہ در بوت۔
نوں چوں گنوکی کنگاؤں کوچگ ءِ اشک ءُُ اشک ماں جنین پلیں بلکیں ھرپدارے ودی بکں ملک ءُُ جائیداد ءَ بہا بکنیں تاکہ آروس ءُُ سور ءِ ھرچ ءُُ درچ پورہ بہ بنت۔ ہرچی داشتن ہمے روچ ءَ نیلام کرت آورت ءُُ ہاولو کونٹءَ ریت۔
نوں منا گوں دل جیڑھ کپت تہ منی زندگی ءَ برباد کرت ھرچی داشت پیرانسری ءَ عشق ءِ تہا چم ءَ کور کرت ترا سر چڑ کرت مجگ بیگا ربوت۔ رسوائی بوت جن ءُُ نازنیں زھگاں شہ وت ءَ زار کرت اگں ہاولو ہما وڑ مہ بیت کہ تو پوٹوے تہا دیستگ گڑا چون کنئے؟
من وت وتی سیواں داتن انچش مہ بیت منی پُلیں ہاولو ہور ءُُ پری ءِ انت۔ آہچ برگوں من وھد ءَ لیب نہ کنت آ پرشتگے۔ نوں دگہ کلوے پہ آئی راہ داتن کہ درستیں کار سرجم کرتگ پھول ءُُ زراں تئی اکاؤنٹ ءَ راہ دات لوٹیں کہ تئی گندگ ءَ بیاایں۔آئی ءَ پسو دات باندا نہ پوشی ساعت پنچ زانشجاہ ءِ دری دپ ءَ راستی نیمگا زیتون ءِ درچکے انت تہ ہمودا بیا تکہ بہ بے تئی چماں سیاھیں چشمک ءِ بہ بیت۔ من کاویں وترا گنداں وتی موبائل نمبر ءَ منی واستہ دیم بدے ایت۔ ایش اولی وارانت کہ من وتی موبائل نمبر آئی واستہ دیم دات ملاقات ءِ ٹائم گوں ہزار سالگیں چم پرآئی ودار ءَ نزیک بوت انت۔ من وتی گد ءُُ پچانی سرا عطر ءُُ بوئی جت ءُُ دیم پہ زانشجاہ ءَ رادگ بوت اودا کہ رستیں کہ نوکیں سیاھیں چشمکءَ ہما درچک ءِ چیرءَ نشت وتی چپیں کوپگ ءَ آئی سرا تکہ دات۔ گوں راستا میں گردن ءَ کہ بت ءِ اوشتاتگ من نوں دیم پہ دیم سیل کنگاؤں ءُُ مہلنج ءِ ودارا اوشتاتگ۔ انوں ملاقات ءِ ٹائم نزیک بوہاں انت۔ منٹ ءِ منتگ پہ ملاقات ءِ وھد ءَ کہ سئے جنکو نزیک بوہاں انت ءُُ دیم پہ دیمی آیگا انت برز ءُُ بالادیں چنارین کاڈ گوں سبزیں کبا ءُُ آسک ءِ وڑا گام زوران انت۔ منی دل شہ دلبند ءَ سست چم بہ دیدگیں ہاولو ءَ کپت دل ءَ گشت سر ءُُ جان پہ تہ ندر بہ بنت۔
دیستیں کہ نہ بابا آ اُشت انت پدا چک ھم نہ جت انت ھمے وھد ءَ منی فون ءَ رنگ ات دست ءُُ پاداں زیان کرتن موبائل تیلانک زرت ءُُ چیر ءَ کپت ہرچی پٹین گندگ نہ بیت۔ زانگ نہ بیت شہ وار ختائی ءَ کجام کیتو ءِ تہا کپتگ۔ دیست کہ مشکلے ءَ توار چست بوت بزاں ہاولو من ءَ شہ دور ءَ دیستگ ءُُ رینگ جتگ تاکہ باورے بہ بیت کہ اے اوشتوکیں مردمے گنوکیں دلبرے انت یک وھدے من پام کرت کہ دست ءِ منی کوپگ ءِ سرا ایربوت دیستیں کہ سیاہ در بریں اشتر لونٹیں جنک منا سلام کرت۔ نزیک ات لوٹت عشق بکنیں دل ءَ گشت وترا بہا مدے ایش ہاولو نہ انت بلکیں آئی دزگوارے پہ راہے صاف کنگا دیما بوتگ زوران کرت سوج کرت کہ تہ کئے آئی ءَ من ءَ پسو دات تئی ہاولو اوں۔
بس کہوش آں کشت دستا گپت پیر مدت بکنت من وتی ختاکور کرت زرءُُ داد گوں نادیستیں سواری ءَ شُت انت نہ سور بوت ءُُ نہ دشتار گوازی بلے درستیں سیالداری پہنگی بوت زر ءُُ مال شہ دست ءَ شُت انت رسوا چار الم بوت ایش ات پیسبک ءِ مہلنج ءِ عشق ءُُ عاشقی۔

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*