بنیادی صفحہ / آزمانک / ھوراں رُس پُس ھوراں رُس پُس…..محبوب بندہ 

ھوراں رُس پُس ھوراں رُس پُس…..محبوب بندہ 

گُڈّی جاڑ ءِ نوک ءَ چہاردہ ءَ وتا گپتگ اَت من وتی لَنش ءُُ پتاراں پتات اَنت ماں بلوچستان ءِ سیر ءُُ سپاٹ ءَ سر گپتوں آواران چہ کراچی ءَ دُور اِنت بلے مردم زمانگاں پُرّیگیں سہ شپ ءُُ سہ روچ ماں راہ بوتگ اَنت۔ چہ بلوچ گیریج ءَ من پہ آواران ءَ بلیت گپتوں سہ شپ ما راہ ءَ بوتیں آواران کلڑ شاک ءِ جادہے سرا منی مردم پہ منا اوشتاتگ اَت اَنت۔ من امبری آواران ءِ کماش ءُُ سردار واجہ مولوی عبدالکریم بلوچ ءِ لُوگ ءَ داشتگ اَت۔
تو بزاں ئے کہ کلی لوگ اَت اَنت ءُُ غریبانی مُلک اَت ءُُ من شُتگ ھورانی موسم ءَ آیانی مہمان بوتگوں آواران ءِ مردم پُر مہر انت ءُُ زنڈ سلام ءُُ کلام اَنت۔ دلان اِش سک پرا بوتک اَنت ءُُ بلے جاہ ءِ سک تنگ ءُُ کسان اَت۔ مولوی صاحب ءَ وتی مردمانی دیم داشتگ اَت۔ مسیت ءَ کسان ذاتیں زہگاں ءَ پاکیں کلام ءِ درس ئےِ داتگ، ٹاک نیم روچاں وتی زومینانی گردینگ ءَ شُت ءَ بوتگ۔ بیگاے میان ءَ مردمانی نندارینتگ اَنت ءُُ حال احوال معلوم کرتگ ئےِ …… من شرّیں ہفتگے مولوی صاحب ءِ گورا مہمان بوتگوں۔
بلوچانی تہہ بتل ءِ ہست اَنت کہ مہمان ءَ دو بر ءَ دوست بدار یک برے وھدے کہ کیت اِنت ءُُ پدا یک یک برے وھدے کہ روت۔
بزانکہ وتی ملک ءَ واتر کنت …… وش گُوشت ءَ واجہ نثار یوسف ءَ۔۔۔۔
ماھکان ءَ بشنزایت نُود من پہ تو دوبَر بیایاں من کلڑ شاک ءَ سہ نزارگ دیست …… دل ءَ اوپار نہ شُت دگبار ءَ من ہمے سہ ایں گپ وتی رومال ءِ لمب ءَ گرنچ کرت اَنت کہ چہ واجہ ءَ من اشاں پُر ساں۔
اولیگیں گپ اِش اَت کہ من دیست مردم وار ءُُ بزّگ اِنت ہر کس ءَ بگند کہ وتی لاپ ءِ شوھاز ءَ گار ءُُ گم ات۔ ہر کس دیم پہ شھراں ءُُ دری مُلکاں تشاپ اَت۔۔۔ کساں ذاتاں دیم پہ آزمان ءَ بالی گراباں گند اَنت۔۔۔۔ پہ آئی ءِ دُنباں تچان بنت زومیناں بے آپی ءَ خُشک اَت انت ءُُ آزمان گوشے غریبانی سرا تنیگ ءُُ در فشان اَت ءُُ زومین ھم رُوتریت ءَ بوتگ۔۔۔ وھدے کہ من وتی جُست مڑاداریں سردار ءَ سَر کت مولوی صاحب ءَ منا پسّو دات کہ دھقاناں زومینانی سرا کار نکن اَنت، دولت آپ بداں، اگاں مروچی دھقان کار بکنت آپ ھم کیت۔۔۔ ہر کس جُہت کنگااَت کہ آدر ملک ءَ برُوت پہ عرباں ءُُ انگریزاں کار بکنت ءُُ دگرانی پادھاں بِکپ ایت ءُُ دگرانی گلامی بکنت۔۔۔ وت واجہی نلوٹ انت، اشاں چُشیں سُدّ ءُُ سما نیست کہ ایشاں بے سواد اَنت اگاں ایشاں در ملک ءَ رواں اُود ءَ پداآشکی کن انت ءُُ ماں لوگاں کارکن انت شّریں شر کتاں سواد ءُُ ہنر لوٹ انت کہ ایشاں ہما گوں نہ اَنت۔۔۔۔ دولت اُوں چہ بُن قدیمیں مہلوک ءِ سار ءُُ پگراں نہ اَنت کہ مہلوک کُژنگ انت، نہ شرّیں تعلیمے دات کنت ءُُ نہ آپ ئےِ دنت۔۔۔۔ وھداں گوشتگ اِش کہ خدا نارضا بیت ھوراں نگوار انت۔۔۔۔ آزمان مثل ءِ کٹیلاں پہ ھوراں وتی دست ءَ چیر داری، بلے پہ کلڑ شاک ءِ ہمک مردم ءَ من پہ قسم ءُُ آس نال کناں کہ ایشاں کنگ دام انت نہ زبان ءِ ہست نہ ہوش ءُُ سار ے ہست۔
مولوی صاحب ءِ پسّو ءَ پد منا گوشے وَدواساں چکاپ اِت منا پیشی دور یاد آتک کہ مردماں وتی مُلک ءُُ ماڑی وَیل داتگنت ءُُ وتا پہ پَر اہیں زومین ءِ سر کُتگ اَت کہ آیاں پہ وتا شَرّیں زندگی یے جوڑ کت بکناں۔۔۔۔ مولوی صاحب ءِ گپ گوشے درد بوت اَنت ماں منی کشے پر گار ایت خدا گوشیت من زومین پہ تو پراہ ءُُ مزن پھنات کُتءَ تو وتی کش ءُُ گور ءِ حالاں سرپدببے۔
جاوراں ءُُ مارشتاں بچار وتا گیگ ءُُ گور بکن ءُُ چہ تنگیں جاگہ ءَ وتادر بکن ءُُ دگہ جاہ ءِ برو بنند مردم وتی ہنکیں ءَ ویلو دینت ءُُ مُلک ءِ ملک ءَ ٹاٹا کن انت ایلے چہ وت کن اَنت ءُُ ایلے چہ وتی تاسکیں بچاّں۔۔۔۔
من وتی دومگیں جُست گپت کہ واجہ ماں شمئے تمن ءَ منی کہ پاد قدم کپتگ سہ چار روچ نمب بوتگ ءُُ نوداں ھم شنزاِتگ بلے من یک جتائیں ریکے دیستگ کہ ہمے وھدی جمبراں وتا بستگ اَت لاتے زالبول وتی اولیگیں زاگانی پشت ءَ لتاران ءُُ لتاران چوں گوشاں بوتگ اَنت۔۔۔۔ ھوراں رُس پُس پلانی وتی مات ءُُ پت ءِ اولیگیں چُکّ اِنت۔۔۔۔۔ ھوراں رُس پُس پلانی وتی مات ءُُ پت ءِ اولیگیں چُک انت۔۔۔۔۔
زالبولانی گال چہ معنایے داریت۔۔۔۔ اشی ءِ بستار چی انت جنیناں پرچاچوں کُت؟
مولوی صاحب لگّیت بچکندگ ءَ۔۔۔۔۔ درّائینت واجہ بندہ محبوب سربازی صاحب ترا میار پر نیست تو ادیب ءُُ شاعرے چنیں شرک ءُُ پالاں دور ایت بلے ایش تئی ربیدگ ءِ ے کوھنیں عکس اَنت من چوں گوشت نکنا کہ ایش راست اَنت کہ دروگ اَنت بلے ماں وتی کماش ھمے وڑا کنگ ءَ بازبیر ءَ دسیتگ اَنت۔۔۔۔۔ انچش کہ ترا میار پرنیست انچش اے جنگل ءِ مردماں ھم میار پر نیست اے ناداں انت اشانی دست ءَ دگہ ہچ بیت نکنت۔۔۔۔۔

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*