لچہ
مریم یادگاری

ھیال ءِ سستگیں مُروارد
تئی نام ءَ ھزار رند ءَ
گراں من شنکو کولیگاں
کجام من نوبت ءِ سھت ءَ
کجام درداں بُشوھازاں
تئی مھرانی باھوٹاں
تئی بچکندگ ئے دنیا
تئی چمانی دریا باں
تئی مھرانی ھنکین ءَ
وتی من ماڑی ءَ جوڑاں
دل تئی زانسراں ایر انت
منی تو مھرمیں جیگ بند
منی تو گیرت ءُُ لج ئے
منی ننگانی واھندئے
تئی من وشگوشیں زند ءَ
پتو کربان ءُُ کولیگاں
تئی من منزلاں پاکیں
منی تو واجہ ءُ ُراھشون
تئی مھرانی وازمندگ
ھیال ءِ کدہ سرریچ انت
تئی اِشک ءَ دیاں نام ئے
کناں چو چاکر ءَ کول ئے
من ننداں ھانی ءِ ھَند ءَ
دیاں اھوال زِری نوداں
رچان بیت پھرہ ءِ بند ءَ
سمین ءَ من کناں کاسد
وتی زلپانی وش بُوہ آں
اے شینک ءِ دامن ءَ بنداں
کدی بیت اِنت وتن آجو
کدی کیت انت بھارگاھے
پہ اے چوروھیں چکاں
وتن ھونانی رنگ رنگ اِنت
ھیالانی منی ماتیں
بلوچستان ءِ سوگاتیں
بلوچستان ءِ سوگاتیں
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
گال
کریم آزات

چشیں گپ ءُُ چشیں حالے سر ءَ دنت
بہار ءِ پل جنجالے سر ءَ دنت
کجائے او منی بل ءِ کپودر
گنوکیں دل تر ءَ بالے سر ءَ دنت
ہمک بیگاہ وت ءَ کہ سمبھینیت
من ءَ را گال ءُُ دپ گالے سر ءَ دنت
سر ءُُ گواپ ءُُ دن ءُُ بانوری بوھاں
گنوکوں کنت اسرالے سر ءَ دنت
گمانی سردی توریت انت دل ءَ را
کدی کیت ءُُ دل ءَ شالے سر ء َ دنت
مہ بیت گندگ ہزار وسواس کنت دل
من ءَ را مازگ ءُُ پالے سر ءَ دنت
کریمؔ ءِ بھت چوں کنتیں نزاناں
بہارے یا کہ ڈکالے سرءَ دنت

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
غزل
منظور سادگ
نہ کنت ترادرچہ آس ءِ عزات ءَ
من چاگرد وتی چو وئگ کتاب ءَ
سرجمیں دنیا چہ وشبو ءَ سر یچ
سرپتگ اَنت حوان چو مثل ءِ گُلاب ءَ
تئی غم ءُُ درداں زیادہ ئیں شائل
انگراں ایر اِنت دل چو کباب ءَ
کہ شُتگ تو اوں بروکوں
منی دل کُشیت نوں چرے آسیاب ءَ
اگاں تو من ءَ را لوٹ ئے گڑا
مکن دست تو پِرنوں منظور شراب ءَ
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

شاعری
یاتانی رو دپتر ءَ چہ تاکے
چندن ساچ

جی پہ تئی زیبائی ءِ ہجگیں زہیر ءُ ترانگ ءَ
پیچیت منی ارواہ ءِ پیشی نوبتاں
شہمنت دریگانی دپ ءَ استال عمر ءِ رپتگیں
زند ءِ ہزاراں کسہ اَنت
امبروز ہمیش اِنت برہنگیں
گنداں تئی بانوری ءِ سہریں گشانءِ پلو ءَ، ویرندہیں ادیرہاں
بِل زندگی۔۔۔۔۔ من گوں وتی وابانی موجاں مرتگ اوں
پہ من نہ منتہ عاقبت
نوں پہ کئے ءَ ارمانی ئیں موتکاں جنیں
ادیرہاں نیست اِنت توار
ناں رولہی، نہ بامسار
استین گوں بچکنداں شت اَنت
زانیں دوبر واتر نہ بنت عمر ءِ رگام
بلے
جی پہ تئی زیبائی ءِ ورنائی ءَ
گیریت من ءَ پیشی وڑا
من کوہن بیں
تئی درائی ءِ درین ءَ جتگ
من گوں شلنگ ءَ اہتگاں
تو چو سدو ءَ بوتگ ئے۔۔۔۔ دیم ءَ منی اوشتاتگ ئے
تئی زانسر ءَ ایر کپتگ اَنت
لنکک منی بے باوریں
یک پاسے ءِ ہمراہی ءَ، زند ءِ ہزاراں پاس جت
واباں کروجیت کئے وتی؟
جی پہ تئی بالاد ءِ سر سبزیں بہشت
من چو نہ گورتگیں کوکر ءَ ایر کپتگ اوں، پہ سیل ءُ سواد
جی پہ تئی مہرانی تُن ءِ زیمر ءَ
ترانگ تئی، جان ءِ پُٹاں انگہ منی آں پاد کنت
شپ چلگی، زیم اِنت زمستان تئی بدن
زند یک ملوریں کسہے
من کسہ ءِ۔۔۔۔۔ پُژ مردگیں کارستے آں
بَلے انگہ گُشیں
(جی پہ تئی ملگور ءِ شنگیں موسمءَ!)
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
غزل
مقبول انور کراچی

درد ءِ باتانی پلو ءَ بستگاں من
زہیر ءِ پھل ءِ صرالی ءَ گوستگاں من

کسھےّ انچیں کہ آ سر نہ بیت ہجبر
غمانی پاھو ءَ گُشے درت کگاں من

بے تو زند چے ءِ چے کار ءَ کئیت؟؟
نے کہ مرتگاں من ءُُ نے کہ زند گاں من

بگند مھر ءِ بھاریں پُلّاں پُلبدن
گوں ارس ءُُ ہوناں کہ کِشتگاں من

بگر بگر دست بگر فقیریں زند مان ءَ
ابیتکیں ساھتاں چنچو پرشتگاں من

منی عمر گنگی پور ءُُ استالاں سَر انت مقبول
تئی پیشگاھ ءِ حاکاں ہما ہیں کپتگاں من

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
شاعری
کرونا وائرس
منظور بسمل

اے چونیں بیمناکیں وہد ءُُ باریگے
چتوریں تْرسناکیں ساہتے سکّیں
وتی رکینگ ءِ رہبند ہمیش اِنت کہ وتا رکّین چہ دومیگ ءَ،
وتارا چہ وتا رکّین
وتا رکّین۔۔!!!
ہمے رَکّ ءُُ نہ رکّ ءِ ساہت ءَ چُنت کس باہینتہ،
چُنت ساہ پہرستہ،
ءُُ چُنت ماں شاہم ءَ گْواتانی چیکوئیں
کعبتہ اللہ ءُُ مسیت بند اَنت
کلیسا کُبل،
چرچ ءُُ گُردوارہ پہک بے وانک اَنت
عقیدہ سُتک ءُُ پُر بوت اَنت
گُم اِنت باور، شُت ایمان،
حاکاں کپت دْروگیں سُجدہانی سر
پہ کوریں سِتک واہُنداں نہ مَنت ہِچّی
گُشئے شیطان دوزواہگ
گَل ءَ بال اَنت
چیر ءُُ اندری سَیل ءُُ نِدار ءَ اَنت،
ٹہک ءُُ بچکند اَنت،
کلاگ ءُُ مسکرا گِرد اَنت،
قرار اَنت، نشتگ اَنت کُنجے
وباہانی، کزاہانی، دَواہانی
حُداساز ءُُ حُدابُندیں حُداوند اَنت
طبیب ءُُ مَہرم اَنت،
قہریں حُدا بُردہ
جہان ءِ واگ ءِے دستا اَنت
کجام دیما دل اِش لوٹیت ژَپّنت اِش
چگردی انگر اَنت،
آہنگِریں وہد ءِ
مُلوک مَہذب وداریگ اَنت
کہ ہردے گرم بیت آسن
بہ ٹپّنت اِش،
سِلاہ ءُُ سنج بے اَرزِش
چہ گوکُرت ءَ بگر تاں ایٹم ءَ
دَزبستگیں مولد
گُدامانی تہا تندانی آماچ اَنت،
اے جنگی نوکیں اَزبابے
چہ دَمباں گِر
چہ مرچیگیں ”کرائنٹائن” ءَ بیا
ایوکی ءَ سَیل،
چو تازی ءُُ نَرآسک ءَ ات
اے دنیا سوب ءُُ سیتّانی پد ءَ انچو،
تَگے ما ءُُ تَگے دنیا
تَگ ءُُ تاچانی آسر چے؟
بِدار گاماں، مرو دیما،
بہ نند لوگ ءَ،
ترا چے جَلہَتر؟
مان پوش اِتگ تو سرجمیں گیدی
بدار پاداں۔۔!
تنیگا ہچ نہ دیتہ تو
اے تْرمپانی اول ڈاہ اِنت
اے جنگ ءِ بُنپَد اِنت نوکی،
پچیں رُو دیتگ اَنت
بیہار ءُُ پاتْراپاں بگند چمّے،
اے چَکّاس جاہیں گیدی ءَ
ترا چکّاسگی اِنت،
راہے ءَ پِرّینگی اَنت بس
اے دُنیا پہ ما مِیراسے
مئے میراس اِنت،
مئے دل ہرچی بلوٹیت
بیت ہما ڈول ءَ۔۔۔!
اگاں گپّے بہ زانئے
کائنات ءَ دانکے ہم پِر نیست
کہ بنیادم اَزاب ءَ اِنت،
چو گوسپند ءُُ کساب ءَ اِنت،
نگیگ اِنت، وار ءُُ لاچار اِنت
وتی کِرداں گِرفتار اِنت،
دل ءَ کپتگ، مِلور اِنت،
چم ءِے شیکی اَنت۔۔!!!
چیا اے نادْراہ چیر اِنت؟
نہ روچ سہی اِنت
نہ ماہ چیر اِنت،
نہ نود ءُُ پُلّ دیم گیر اَنت
نہ مُرگ ءُُ دْرچک اَچ وت
سر گسر، دِیر اَنت،
نہ زِر ماہیگاں یل داتگ،
نہ استاراں وتا چہ عرش ءِ پیژگاہ ءَ
چَگل داتگ،
نہ جنگل رستراں اِشتگ،
نہ زَہر اَنت تَہلگ ءُُ بُوٹَگ چہ کوہستگ
لج بریں زرّ ءِ سرا کہرے کپت
زرّ چہ دنیا ءَ پَری ءِ پُٹ بوت
زرّ ءِ نْیادیگ کپان اَنت جَہلا
روان اَنت جَہلا،
زرّ ءُُ مہر ہردو شُت اَنت،
نَزّ اَتک اَنت،
کاگد ءِ ارزِشت ہلاس،
آدمی زات گُشئے نَزّ اتکگ،
دُوری ے مَنتگ زِریں گْواز نہ بیت
نفسانفسی ے کہ ہچ ساز نہ بیت
اے بدیں جنگ ءِ بِنا
بُن جتیں آسے کہ بلان اِنت مں جہان
نوکیں باندات ءَ مگنداں بات ئے
نوکیں باندات مشینے ترا کنت ءُُ کِلّیت
نوکیں باندات بِنا،
کْوہنگیں زیک گُشئے مُرت ماں انسان ءِ تہا
قبر ءُُ کسارت لوٹیت۔

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

سوتے
سلام ساچان

نال وارتگ ءُُ سوگند کتگ
دور من ترا دور گندکتگ

داں زندگاں بس گوں تو آں
کول گوں تئی من جند کتگ

مرچاں مہ پرس ھال ءَ منی
بیزار وت ءَ چہ زند کتگ

شیہ ھانی ءَ سستگ اگاں
اے پندل ءَ آ رِند کتگ

مرچاں سلام چٹ بے وت اِنت
رنجاں تئی گورگند کتگ

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

غزل
تو مرچاں گل مئے میتگ ءَ آیگ یل داتگ
نندگ ءَ سبزیں چنال ءِ ساہگ یل داتگ
چنچو زہیر کنت کیگدتئی دزگُہاراں پر تو
تئی درآہگ ءَ مردماں وتی ہمساہگ یل داتگ
تہنائی گران اِنت بے ترا چو مثل ءِ کور ءَ
من اوں چہ تئی دل ءَ درآہگ یل داتگ
کسّ باور نہ کنت منی بے وسی ءِ سر ءَ دوست
منی کاپر ءَ بستگیں بُزءَ زاہگ یل داتگ
مسافرؔ چون اِنت ترا را امبراں عید ءَ بے بلا
تو گشتگ نوں من ورگ تباہگ یل داتگ
عبدالرؤف مسافر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
غزل
گزین عمر

درد نوکاں منی دل گنوکاں منی
آس ءِ انچیں کہ بند بند روکاں منی

ساہ ءِ در کیت و ساہ ءِ نہ روساھتے
دست مجاں ٹپ جان ءِ کُدوکاں منی

چماں مرچی پدا سرجم ءَ گوارتگ
ارساں چَنک ءَ بکش کہ رُدوکاں منی

زند ءِ قاتل منی ڈُنگ وڈاکو نیاں
اے جنکاں تئی شہر ءِ کُشوکاں منی
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
غزل
باقی بیگ
کَے اِنت کہ بے زر ءُُ مال ءَ مارا وتی دل ءَ کنت
مئے دستاں پُشت ءَ را بارت ءُُ بندیت سر ءَ بہا کنت

ما نشتگ ایں کہ توار بہ جنت مات کبر ءِ بچ ءَ
بریبرےءَ اے زہم جنیں مرد ءَ دل بگا کنت

پرشنت باندا اے ماہ ءُُ استار گوں آزمان ءَ
ہما بہ لوٹیت، ہما وڑا بیت، بس حُدا کنت

رمیزاں گِپتہ تئی ٹیکیانی تِلاہیں گْرنچ ءَ
مں دست نہ بُرتہ کہ مار ماں بیت ءُُ رو ریا کنت

نوں الوت ءَ چہ ہبر وَ گْوستہ اے راز پاشک اَنت
پہ وام ءُُ پنڈگ اے باقی ہر شپ وتا نشہ کنت
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
پدا بیتگ
رفیق عادل
ہمائیں تو کہ جتابیتگ ءِ
گوں وت ءَ تہنا بیتگ ءِ

من ءَ یل مدے مرو
ہمراہ منی ہر کجا بیتگ ءِ

ہمسفر وشیں نوں تئی
چیاکہ گو گستا بیتگ ءِ

تئی بدن سک ءُُ آتاریں
زباد ستگیں وشبوا بیتگ ءِ

مینل نہ وشیں تئی جتائی
زند ءِ مال ءُُ متا بیتگ ءِ

نوں ترا لیکاں وتی
آ رفیق پدا بیتگ ءِ
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
غزل
الہٰی بخش مرید

دل تئی نگاہانی الوتاں ءَ شینزاریت
موسمے حیالاں ءَ نوکیں رنگے پیشداریت

شپ زہیر ءِ گیاباں ءَ ارس ءِ چراگاں بالیت
انگریں غم ءِ پاھار زرد ءِ شہر ءَ مانداریت

عہد ءِ ساھگ ءِ چیر ءَ درداں کسہّ ئے رودینت
واھگ ءِ بہارانی ساچ زند ءَ پلگاریت

شنزیت شادہی ءِ نود سُتکگیں دل ءِ زید ءَ
زند ءِ شیر کنیں بچکند پُھلاں اہوتی گواریت

دل مُرید یاتانی تنّداں پتاتگ مرچی
زندگی چوں اوستانی بادگیر ءَ سینگاریت

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
شاعری
ترانے گوں کورونا ءَ۔۔۔
وہاب شوہاز

کورونا تو کئی آس ءَ سچانئے
چی ءَ کلیں جہان ءَ بُھن دیانئے

کئی زوراکیاں تئی دل کُدینتگ
کجام سوک اِنت کہ چو زھرءَ جُشانئے

بنی آدم چہ بیم ءَ در گڈینتگ
سماء نیست اِنت ترا تو چے کنانئے

زمین ءِ تو مڑاہاناں بدل کت
سُرینتگ کوہیں بالاد آزمان ءِ

تو پرْوشتگ وتگڑیں مئے سیمسراناں
تاں شگرب مگرب ءَ دیم ءَ روانئے

ترْپیپ رنگاں گوں بالاد ظاہر ءَ تئی
بلئے تو بُندر ءَ مرگ ءِ نشانئے

گوں بیمناکیں رواجاں ملکلموتی
تو ہر بنی آدم ءِ ساہ ءَ گرانئے

چو ایروپ ءَ سر ءَ زرتگ جہاں تو
کجا چہ اتکگے تانگو جُزانئے

مکن کرتگ پت ءِ دستانی بوسگ
نی چُک لمبءَ نہ گیپت ماتءِ گشانءِ

شُت اَنت مردم گری سیادی چہ بیمءَ
تو دوداں دوستی ءِ گوں وت برانئے

نہ منتگ سنگتی نئے دزگہاری
کج اَنت نوں شکّلیں نیاد درمیان ءِ

نہ اوستے جہ بجنت نا ترانگے نوں
چُونیں تُرسے دل ءَ داتگ جہان ءِ

درھیں دنیا کتگ لاک ڈون انگت
چہ ہر کنڈ ءُُ شم ءَ تو در کپانئے

مسیت ءُُ مکتب ءُ ُ بازار کُبل اَنت
کہ تو ہر راہ ءُ ُ رند ءُ ُ میتگانئے

کساسِ آرتی زرّا ہے نہ بئے تو
بلئے چو کہ بلاہاں زور جنانئے

چیا تو مئے بلاہاں زورگا ہئے
نہ ورنا اِشتگ ءُُ نا تِبل زانئے

گسءَ بند انت ہمک انسان مرچاں
تو پرچہ ہر کسی رند ءَ کپانئے

ترا بانداتے گون اِنت لنگڑی ءِ
چو ڈکّال ءَ زمین ءَ ایر رچانئے

ترا حکمے بہ گندئے قدرت ءِ گون
کہ چُش پیداور ءُُ دْرِک ءُ ُ توانئے

کجام ظلم ءَ ترا باھند پرمات
کجام درد اِنت کہ تو چو قہر شانئے

تئی چوش کہ رواجاں گندگایاں
تو قرنانی گناہانی نشانئے

کروجئے کوْہنگیں عہد ءِ لکیراں
گمان بیت قصہے نوکیں گُشانئے

ترا دزبندی اِنت شوھازءِ عرض اِنت
کورونا نوں سر ءَ رحم کن جہان ءِ

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
شاعری
کرونا چھرغیں ساہا
زوراخ_بزدار
کرونا چھرغیں ساہا
ہمیشی رکھغ گرانیں
سؤدھائیں سلا ڈکے
گرانیں لیکھوے مانیں
کرونا چرغیں ساہا
ہمیشی رکھغ گرانیں
دراہیں زندغی زیثء
مہرانی شلی زیثء
شونقانی وہی زیثء
دلانی شہر بر بثؤں
پاکئے بندگی زیثء
چماں انڑز زئشاناں
نے رکھاں کندغے مانیں
کرونا چرغیں ساہا
ہمیشی رکھغ گرانیں
دلیں نئے آف طامے آ
شفے نئے وہاو آرامیں
گیذی زیل بندی غیں
جیذ و شہر بیرانت
کسانو مسترو پیریں
یہ ڈولا پریشانت.
کرونا چرغیں ساہا
ہمیشی رکھغ گرانیں
دوا دارو ھدو شف
کلیں بے اثر بیغاں
رکھی مالکیں مولا
ہماں ہرکس نگہبانیں.
کرونا چرغیں ساہا
ہمیشی رکھغ گرانیں

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*