بنیادی صفحہ / آزمانک / مہشر…..عبدالستار پردلی کابل

مہشر…..عبدالستار پردلی کابل

مزنیں عید نزدیک اَت شپ ءَ لوگ بانک پہ وتی منا دور شہ زھگانی چماں یات کرت۔
ہو منی مردکوک!
عید اَت پگر است اگہ نہ؟ زیزات نوکیں پُچ نہ دارانت، کسانیں عید ہم تہ نیموں کرت کہ پول نہ انت۔ اے سری اگں آھانی ہمزات نوکیں گُد ءُُ پُچ گورا داشتگ بنت۔ ایشانی گورا کہنیں گُد ءُُ پُچ بہ بنت تہ آ سک دلپروش بنت۔ دگہ چیزے منی سر پاچ نہ بیت، من گُشت ءُُ بس۔
زھگ دیما اسل ءَ عید ءِ حیال ءَ اتنت، لیپ ءِ چیرا گوں وت ءَ سُر ءُُ پُر داشت انت۔ وھدے عید ءِ گپ ءَ شہ ماس ءِ دپ ءَ اُشکت انت بس دگہ چو بہاری گو بلوکی ءَ شہ لیپ ءِ چیر ءَ سر ءَ بُرز کرت انت ءُُ بوسو بوت انت۔ ہچ نہ گُشت انت بلے پِس ءُُ ماس ءِ حبراں گوش کشگا انت، ماس ءِ حبر ھلاس بوت انت۔ پدا ایشاں پِس ءَ را چگا بست انت۔
چاکر ءَ گُشت!
بابا!
تئی ھوش ءَ کیت کہ تہ گوں من کؤل کرتگ ات کہ پرتہ بوریں کُوش زنین۔ تہ بُگش تئی ھوش ءَ انت اگں نہ؟
پِس ءَ پسو دات!
ھو نہ شموشتگن اگں منا زر دست کپت انشاء اللہ کپیت من دل ءَ ڈڈوں کہ زر دست کپیت تہ انوں حاترجم بوسپ۔ ہچ چرت مجن تئی غماوریں مستر کہ سرپد ترات۔ زھگانی گپاں شہ دپ ءَ گپت ءُُ گُشت۔
شما بوشت ایت تہ سرا ایشی ءَ بُگش
کربانی چون؟ زینے اگں نہ؟
مگر مارا مہشر ءَ سواری ءِ کار نہ انت۔ شہ پُل (سراتا) بگندیں چون بگوزی؟
من پسوی داتن!
اگں کسے وام ءُُ شام دات، ضرور زنین، انگتہ عید دور انت بروایت بوسپ ات کہ سوب ءَ کلاکینگی کنت ءُُ شہ بوجی چیرا در نہ بیت ءُُ شہ درس ءَ مانیت ماں زور آھان ءَ لیپ ءِ چیرا پترینت مگہ عید انوں مئے مستریں دغدغہ بوت، زھگانی ماس پاتو ءَ گشت سیل بکں مردک، اے عید چو کسانیں عید ءَ مہ بیت کہ مئے پروزنگ تنک نہ بوت، ماں بد نمامباں نوں شہرے تہاتہ حُکم ءَ بزور سیاھگ بکں کہ اے چیزاں ضرور بزور کہ سیالانی تہا کم زانگ مباں۔ من زانیں بزیں پوستی داری ایشاں مہ شموشے من سیادآنی دیما بائد انت کم زانگ مہ باں۔ سری ایش کہ انگتہ عید کمو دور انت ءُُ کیتو ھم ھورک بانک پہ دلو شیا گشت شر تہ نوں چیو لوٹے؟ بُگش۔
پاتو اُستات، اسپتین یک کاگدے اُورت تہ آئی تہا پنسیلے کشت ءُُ گشت نون بوتے مردمے بس نبشتہ بکن دو کلو سبزیں نوکیں میز۔
دو کلو نرمیں نخت۔ تئی ھوش ءَ کیت کہ پیش پیراری گاجیانی گس ءَ وارتن ہما وڑیں دو کلو پستہ شہ ہما آں،دو کلو کاگدیں بادام کہ تہل مجگیں بادام مہ بنت۔
من گوشین! پروا نداریت تہلیں بادام شت کہ تبابت داریت۔
پاتو ءَ گُشت۔
ڈاکٹر سیب۔ تہ شہ تبابتی بگوئز نبشتہ بکن۔
دو کلو جوز، سیل بکن شہ ہماواں بہ بنت کہ مجکش اسپیت انت نہ کہ سیاہ مجگاں بزیں کہ تئی پدا دیمش دئیں۔
نیم من کیسورگ
کوٹیگ تہم، تروک تہم،کدو تہم،ایش ہر کجام دانگ کچا نہ بیت۔
راستی کیسگ ءِ برنج، ٹین روگن، بس دگہ جنک پہ من ھوصلہ نہ منت، من وسپیں شہ بازیں سیاہگ کنگ ءَ ژند بوتن۔
گزین ءِ توار چست بوت۔
بابا!
ہر چون بیت کربانی کنگی انت، پاری کہ نہ کرت تہ زھگ منی چماں کشت انت کہ شما بیوس کربانی ھم نہ داشت ات۔ شہ منی کوشکینی دگہ ہچ کربانی ءِ پگر ءَ داشتگ ے۔
ماسی سری منت کرت۔ بوسپ شما پس ءُُ زھگ دنیا ءِ دود ءُُ دستور کُجا زانے چیزے کہ من گشیں ہما بیت ءُُ بس پاتو ءَ گوں وت ءَ گشت۔
تہ ایشی ءَ سیل کں گوں مزنیں مردمانی حبراں گوں انت من پگر کرتن کہ رستم پہلوان گرز بہ منی مڈولی سرا کپت غم ءُُ غصہ منی دل ءَ ایر ات کہ نون چون کنین چیزے روچ کار ژندی ءُُ چوٹی ھم عیدءِ آیگ ءُُ بے زری ءُُ کیسگ ءِ ھورکی منا بے حال کرت۔
بس دگہ کیل ءُُ کوت وتی نپاد ءَ کپتن، سہوری درگت واب دیستن کہ مہشر برپا انت گوات ءُُ لوڑ انت چم چما نگندایت نہ درچک ءُُ نہ دارے نہ کوہ ءُُ نہ دریاے۔ حالت انچش انت کہ ہر کہ پہ وت انت۔ ماس نہ بے زھگ ءِ داد ءَ رسیت ءُُ نہ زھگ ءِ پس ءِ پکر ءَ انت۔ مُچیں مہلوک دیم بہ کبلا انت یکے ءَ را گندھے ڈیول کنت دگرے ءَ گندے اوشتر ا سوار انت۔ بازیں آئی ءَ چتگ انت بازیں گوک ءَ سوار انت۔ کہول بُزے پشت انت چار دست ءِ دائنت۔ چنت پس ءِ سوار انت انچیں حالت کہ زھگ بہ پِس ءُُ ماس انچوپِس ءُُ ماس بے زھگ ءَ نہ رس انت۔
من پیادگ اوں پہ ھر کس کہ دست بال کارین بہ منی نکلا نہ انت۔ دیم پہ ایشی جیین کہ پشت ءِ سوار بیں۔ آ بس دگہ وترا چیوک دنت وتی سواری ءَ تاچینت من ھم پیادگ جیین وتی ایشک ءُُ اشک ءَ چم شانگ دائیں بلکیں بے واھندایں سواری منی گیرا بے کپیت کہ نہ کپیت۔
گوں وت شین!
نہ کہ آ دنیا شر ات کہ اگں تہ گاڑی مداشتیں بس دگہ ٹیکسی ءَ را دست دات زرے دات ءُُ وتی مکسدے جاہ ءَ رست۔
او اے سواری گڈ ہما انت کہ آ دنیا ءِ دیمونی داتگ انت۔ من ءَ حُدا زرے نہ دات ءُُ کربانی نہ کرتں نوں بائد انت بجییں تاکہ پادانی دل کڈک بینت ءُُ بے مکسد جاہ ءَ باھد انت وترا برسیں انت۔
ہمے پکر ءَ اتوں کہ مزنیں پلے سرا رستن دیستیں کہ یکے ہرے سرا سوار انت دل ءَ گشت اے مرد ہما نہ بیت کہ دنیا ءِ ھر ے داشت بس وترا آئی نزیک کرتن۔ بلکں آئی دل بے سوچیت ءُُ منا وتی پشت سوار بکنت کہ نہ کرت ہمے درگت ءَ چنت گام پلے سرا دیما شتن۔ دیستن کہ کار سوارے گوں من نزینک انت دل ءَ گشت کہ ایشی ءَ گیر کنیں۔ بلے ایش ھم شہ من دیما چپک دات وترا ایشی ءَ نزینک نہ کرتں کہ منی پاد لگوشت کرت من جال ءَ کپتن۔ انگت ءَ تچک نہ بوتگ اتن برزگ ءَ چم پرینتوں۔ اے ہما پل انت کہ من دیمترا سری اتوں من ہمے پکرانی تہا ڈوب اتوں توارے منی گوشاں کپت چماں لگا شتوں، دیستوں کہ پاتو منی سروں ءَ اوشتاتگ ات آئیءَ منا موہ نہ دات۔ من ترا نہ گشتن کربانی بکں تہ سیل بکں ہمے زھگ شہ پُلے سرا گوست انت ءُُ من ءَ تہ منت۔
پاتو تہ اے دنیا ءَ منا یل نہ داتے آ دنیا ءِ حورکم نہ اتنت کہ اے دنیا ھم منا سیاہ بخت کرت۔ برہ پروت غلمانے ودی بکں بہ ہمے جیڑہ ودارتوں کہ پاتو منا شہ واب ءَ پاد کرت۔
حُدا حیر بکنت ترا چہ بوتگ کہ شپ ءَ گوں وت ءَ پڑھے؟ لیپ ءِ چیرا سرتن دیستن کہ شہ ھولا منی جامگ چٹ میس کشت ات۔

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*